Mutyzm

Mutyzm

Mutyzm fachowo nazywany jest uporczywym milczeniem przy nieuszkodzonych ośrodkach mowy. Wpływ na taki stan rzeczy ma stres, oraz bolesne przeżycia. Tradycyjnie uznaje się dwa rodzaje mutyzmu – ograniczony, oraz funkcjonalny. Pierwszy z wymienionych typów, to stan, gdzie wiąże się on z fizycznym uszkodzeniem mowy, czy nieprawidłowościami w funkcjonowaniu narządów odpowiadających za mówienie – np. język, krtań, czy podniebienie. Ten typ mutyzmu nie zadziwia, gdyż uszkodzenie części ciało jasno określa przyczynę tego typu problemu. Często bywa jednak tak, że badania wykluczają przyczyny fizyczne mutyzmu, a pomimo to, dziecko, a nawet osoba dorosła nadal nie mówi.

Wówczas nazywane jest to mutyzmem funkcjonalnym – inaczej może być określane jako fobia społeczna. Spowodowane są stresem, czy traumatycznymi przeżyciami. Pojawia się wtedy tak silna blokada psychiczna, że człowiek po prostu przestaje mówić. Mutyzm funkcjonalny częściej występuje u dziewczynek, niż u chłopców. W przypadku mutyzmu funkcjonalnego również wyróżniamy trzy typy:

  1. Mutyzm selektywny(wybiórczy), gdzie chory komunikuje się wyłącznie z wybranymi przez siebie osobami. Najczęściej pojawia się w wieku od trzech do pięciu lat.
  2. Mutyzm sytuacyjny – chory przestaje mówić pod wpływem określonej sytuacji. Stan  jest przejściowy i najbardziej łagodny z trzech wymienionych.
  3. Mutyzm całkowity(określany również jako mutyzm histeryczny) – polega na tym, że dziecko nie mówi wcale, sporadycznie wydając dźwięki. Co ciekawe w tego typu mutyzmie wykluczone są przyczyny fizyczne. Tu również uważa się, że mutyzm spowodowany jest silnym, wstrząsającym przeżyciem emocjonalnym. Z kolei stricte w przypadku osób dorosłych może to oznaczać przykładowymi, traumatycznymi wspomnieniami z dzieciństwa o których nie chcę mówić.

A jak leczyć mutyzm? Z racji, że mutyzm zazwyczaj jest zaburzeniem psychologicznym, to najpopularniejszą formą jest systematyczna psychoterapia. Ale o tym oczywiście musi zadecydować lekarz prowadzący.